ÜŞÜYORUM, ÜŞÜYORUM, ÜŞÜYORUM

ÜŞÜYORUM, ÜŞÜYORUM, ÜŞÜYORUM

--

‘TABİATIN KARŞISINDA’

‘Gök bu sabah kurşûnîler giymiş yine,

Nazlı güneş yine dargın sevdiğine!

Yine ufuk kararıyor, daralıyor,

Gözlerime bakacak yer az kalıyor…

Karşı dağlar alnına morlar bağlıyor,

Yükseklerde hicranlı bir ruh ağlıyor,

Damla damla serpiliyor göz yaşları;

Ağaçların yeşil örtülü başları

Titreşiyor ıslanmakdan korkar gibi…

Ta uzakta güzel Marmara’nın kalbi

Bu güneşsiz gök altında üzülüyor,

Dalga dalga kıyılara süzülüyor.

Bir peçeli kadın gibi kafeslerin

Arkasında bütün benliğini derin

Bir dikkatle örten siyah evler bile

Dalmış gibi bir karanlık tehayyüle.

Hızlı hızlı koşuyor bir ince rüzgar,

Dudağında soğuk, acı bir haber var,

O geçdigce gülün boynu bükülüyor,

Tabiatın yüreğine dökülüyor

Ölü doğan bir mevsimin bütün yası…

Bütün dünya bir ateşssiz kış odası!

Bir hülyanın baharından düşüyorum,

Üşüyorum, üşüyorum, üşüyorum…’

Mayıs 1333.

Celal Sahir (Erözan)

(Bakınız: Celal Sahir, ‘Tabiatın Karşısında’, Türk Yurdu Mecmuası, Yıl: 6, Cilt: 12, Sayı: 8, 9 Haziran 1333).

----

Harun Anay/05.04.2014

harunanay.blogspot.com

facebook.com/hasimharun.anay

facebook.com/HarunAnay

twitter.com/HarunAnay

---